May 21, 2012

Letter from afar

Γράφω σου που μακριά.
Εδώ, το σπίτι μας, μια κουκκίδα στο χάρτη.
Ο κόσμος μας, μια κουκκίδα στο χάρτη.
Εδώ, τα προβλήματα μας αναπνέουν,
πιάννουν τόπο, λύνουνται.

Εδώ, το τέλος του κόσμου το ορίζει μόνο η θάλασσα
και η ατμόσφαιρα και όχι ο νούς μας.

Εδώ οι μέρες δεν σκοτώνονται πετώντας
στον αυτοκινητόδρομο με 200 χιλιόμετρα την ώρα
αλλά κυλάνε νωχελικά, σαν πελώωωωριες ρόδες ποδηλάτου,
διακτινίζονται σε παράλληλα σύμπαντα και εσύ διαλέγεις
τι θέλεις και παίρνεις, σαν απο μενού λιχουδιών
απο νουτέλλα.

Εδώ, γίνεσαι τρισδιάστατος, ξεκολλάς απ'τον τοίχο,
παίρνεις ανάσα ξαφνικά φουσκώνεις τη ψυχή σου,
κοιτάς κάτω και βλέπεις το βάθος σου,
ρίχνεις σελίνι και κάνεις ευχές.

Εδώ, ο κόσμος είναι πολύχρωμος,
τολμά να γεμίζει το μυαλό του φεγγαροκλωστές
που ενώνουν πλανήτες σκέψεων, ποιήματα.
Τολμούν να κατεβάζουν τα όνειρα
απ' τους ιστούς και τα βάθρα
και να πίνουν τσάι μέντας μαζί τους,
φαντάσου!
Ερωτεύονται!

Τα άδεια τσόφλια ανθρώπων είναι πολύ μακριά μου εδώ.

Εδώ, το χιόνι κάνει τους
φόβους αγγέλους που τους
ζυμώνεις στη φούχτα και τους ρίχνεις
γελώντας.
Εδώ ο χειμώνας λυγίζει τα δέντρα
έτσι που να φτάνεις τα κλαδιά τους, τ'αρπάζεις
κι εκτινάσσεσαι στα σύννεφα.






Αλήθεια, έχω ξεχάσει σχεδόν
το χρώμα του δρόμου και των
τσακισμένων πεζοδρομίων.







Εδώ, τις προσευχές μου τις λένε οι θαμνοψάλτες,
τoυς έρωτές μου οι πανέμορφοι αγριόκουρκοι του βορρά,
το θυμό μου φωνάζουν οι γλάροι.

Εδώ δεν υπάρχουν τηλεοράσεις απείρων ιντζών, πουρούδες και κανάλια. Δεν υπάρχουν
μεγάφωνα κι ενισχυτές. Ο ήχος ακουμπά τη φαντασία μόνο κι εκτοξεύεται. Απόψεις,
σκέψεις κ' αισθήσεις μεταφέρονται σε ψίθυρους.
Ο άνεμος φαντάσματα μας φέρνει τις ειδήσεις.

Εδώ οι άνθρωποι μουσκομυρίζουν πεύκα, μαγιά και ουίσκυ
πάντα τους μεθυσμένοι, με αόρατα βιολιά στα χέρια,
και κάποτε τα πρόσωπά τους θα ζαρώνουν προς τα πάνω.

Εδώ, οι λύπες μου πάνε και έρχονται σαν αγριόχηνες
που σταματούν απλά στο δρόμο για τόπους πιο ζεστούς
σαν το δικό μας.
Τούτες στέλνω σου να τες προσέχεις εσύ,
να τες ταίζεις, να τες φροντίζεις,
να έρχονται να με βρίσκουν
βυζαγμένες, χορτασμένες, και γεμάτες δάκρυα
για να θυμούμαι για λίγο, κάθε τόσο.

Γιατί εδώ κοιμούμαι και ξυπνώ με φιλιά,
φωτοχρώματα φύλλων φθινοπωρινών σε άσπρα μάγουλα
καθώς πέφτουν ανάμεσα απ'τα δέντρα.




* Paintings by Henry Kondracki

2 comments:

  1. εδώ προσπαθώ να ξυπνήσω απο τον εφιάλτη που με γράπωσε
    να θυμηθώ την ομορφιά του έξω και του μέσα μου κόσμου
    να αναπνεύσω
    και η θάλασσα, οι μυρωδιες και ο ουρανός
    η αγαπη
    που κουβαλούν τα λόγια σου
    μου την θυμίζουν!

    ReplyDelete
  2. Τζε εγώ υπενθύμιση χρειάζομαι δαμέ που είμαι, πίσω στα τσόφλια τζε τα τσακισμένα πεζοδρόμια, εξού και το παλιό μου ποίημα από Σκωτία..

    Υπομονή τζε πείσμα σταφσιπανσι, θα ζήσουμε να δούμε ξανά τους καταρράκτες και τις ορχιδέες του κόσμου!

    ReplyDelete